Toon mij uw bureau…
…en ik vertel u wie u bent, zeker als dit het bureau is waar uw tijd verglijdt. Hoe, in deze eerste ‘blogs‘ iets meer over mij, over ons, vertellen? Ik keek even naar buiten, kort om me heen, zag m’n scherm en besefte: Everything is a story. Het verhaal van het bureau in Groet.
Alleen al dat bureaublad zelf, de spullen erop. Het blad is door de jaren getekend. Een houten blad, ooit zat er een notaris aan dit bureau, lang was het van mijn vader, nu behoort het tot mijn mooiste bezit. Die iMac, nooit stond er op dit bureau een door Windows bestuurde PC. Rechts ernaast de Dynaudio, die de voorliefde voor hifi verraadt, al sinds m’n tienerjaren zowat m’n enige zonde. Naast het toetsenbord een trackpad én een muis, want soulmates Peter & Annette zijn één, maar doen zowat alles op hun eigen manier, hij dus die trackpad, zij de muis.
Dat rommelige deel links?
Gunt de responsive site je de hele breedte van de foto, verschijnen links de notitieblokjes, de Kroniek van de Grote kerk, een brochure, een verfrommeld papiertje. Zoom in en dat heel kleine propje blijkt de rest van een paaseitje. Het zwarte doosje toont hoe het hardlopen altijd dichtbij is. Deze Powerbeats Pro oordopjes gaan altijd mee de Schoorlse duinen in. Waar Dylan en al die anderen het ritme van de passen bepalen. Onder het doosje ligt een dichtbundeltje, Golfslag van Theo Olthuis. Het voorlaatste gedicht, elf regels, 41 woorden kort, is ‘Kerkje in Groet’, een ontroerend eerbetoon. Nog een paar details rechts? Natuurlijk, de koffiemok. Maar dat lijstje achter de Dynaudio? Het is een prachtig etsje van de getalenteerde Danika Kersten uit Alkmaar. Haar ets vangt de steile, ongelijkmatige trap naar het uitzichtpunt van Groet. Haar trap is een klim naar de hemel. Achter het etsje een ‘Pace chart’ die vertelt welke kilometertijd leidt naar die andere hemel: een marathon van 3:30.
Glijden de ogen naar rechts… mooi beeldhouwwerk van Annette, de onvermijdelijke stapel boeken die geduldig wacht. Het kastje met dat aandoenlijke gele gordijntje achter het glas. Dit was het bedkastje van mijn grootouders, vele decennia in Amersfoort, de laatste jaren in Huis ter Duin in Den Helder. De opvallende schaal, herinnering aan een van de vakanties bij Maison Bellevue van oud-collega Jurriaan (zeg maar Julien) en Elly. Elke vakantie in hun rustgevende Moux en Morvan maken we een uitstapje naar het haast mysterieus in het bos gelegen Monastère du Val Saint-Benoît, waar we in het kloosterwinkeltje door de nonnen gemaakt aardewerk kopen. Achter de schaal half verscholen een oude foto van Annette en mij, gemaakt de avond waarop we elkaar echt leerden kennen: 31 december 1976.
Everything is a story. De foto is een van de bureaubladen van m’n iMac. Gemaakt op Vardøya, eilandje in het uiterste noord-oosten van Noorwegen. Kunstenaars hebben hier in de loop van de jaren gevels onder handen genomen, ook deze. Prachtig toch? Eén nacht op dit eilandje was genoeg om erdoor gefascineerd te raken. Dit is de enige West-Europese plaats met arctisch klimaat, hier is de noordelijkste vesting ter wereld en ze hebben een fenomenaal heksenmonument.
Tot slot nog even de eerste plank boven het bureau. Annettes interesse in talen is zichtbaar, de familie staat er ingelijst. Meer herinneringen: mijn eerste perskaart, mijn ‘1 Platz’ im Schmallenberger Sauerland. Waarom die dagboeken van Hans Warren, ik weet het niet meer, waarom Bordewijk, Bomans, Rob van Vuure, natuurlijk weet ik het.
